Bir asra yakın sahne.
1960'ların başında küçük bir sahnede çalan az sayıda enstrümandan, bugün dört şehre yayılan bir hatıra koleksiyonuna. Günay, bir mekândan çok, bir his.
Bir akşam, bir sahne, bir hatıra. Üst üste binmiş bir asır.
Sahnenin önündeki sandalye, geçen yıllar boyunca aynı kaldı: tahta, ahşap, sıcak. Üstünde oturanlar değişti, durduğu yer değişmedi. Günay, o sandalyenin etrafına kurulmuş bir akşam. Bir akşamdan çok daha fazlası.
Yarım asırdan fazla bir süredir, Türkiye'nin sesini ve gecesini yapanlar burada durdular. Bir kısmı hâlâ duruyor. Sahne devam ediyor.
Önemli perdeler.
Her tarih bir anı, her anı bir karar.
- 1962
İlk perde
Küçük bir sahnede, az sayıda enstrümanla. Bir şehrin akşamı başlıyordu.
- 1978
İstanbul
Sahnesi büyüdü, sesleri çoğaldı. Yıldızlar, hâlâ duranlardı.
- 1995
Yalıkavak
Akdeniz'in son ışığını sahneye taşıdık. Tuz, çam ve müzik.
- 2008
Beş şehir
Aynı miras, başka rüzgâr. Anadolu'nun beş yüzü tek bir çatı altında.
- 2024
Yeni kuşak
Aynı duygu, çağdaş bir uygulama. Geçmiş, geleceğe bağlandı.